Linki:
14 Aralık 2013 Cumartesi
16 Kasım 2013 Cumartesi
12 Ekim 2013 Cumartesi
14 Eylül 2013 Cumartesi
14 Ağustos 2013 Çarşamba
Gazeteci Olamayan Gazeteciler
Sürekli eğitim sistemini ve okullardaki eksiklikleri eleştirip öneri vermek benim işim değil. Ama bu ara çok sık bir şekilde bunu yapıyor ve 4 yıl boyunca okumak yerine iş hayatına atılmanın çok daha uygun bir karar olacağını düşünüyorum. Neyse ki akademik kariyer planları içimi rahatlatıyor. Peki ya gazeteci olmak isteyenler?
Medyadaki işlerin nasıl döndüğünü unutun. Öncelikle işi bilmeyen eleman yetiştiren okullara göz dikelim. Çalışmaya başladığım kurumu övmek niyetinde değilim fakat yeni gelen kendilerini gazeteci sananları öyle bir çekip çeviriyor ki, "4 yıl boyunca ne yaptırdılar size?" dediklerinde utanıp kalıyorsunuz. Haber Toplama ve Yazma gibi İstanbul Üniversitesi'nde bir çok öğrencinin belası olan ders benimde belam olmuş ve son senemde vermiştim. Sürekli benden gazeteci olmaz diye kendimi harap ediyordum. Neyse ki onların öğrettikleriyle günümüzde gazeteci olmuyormuş!
Öncelikle gündem toplantısı diye kısaca üzerinden geçilerek anlatılan olay çok önemli. Hatta gazetecinin parlaması için kurulmuş bir sahne. Pazartesi günleri fikirlerini bul, madde madde yaz ve anlat. Beğenilirse ve elbette yayın kimliğine de uygunsa gazetedeki göbek haber bölümünü bile kapabilirsiniz. Bu arada göbek ve tampon haber kavramları gazetecilik jargonuna işlenmiş ama okullarda duymadıklarımızdandır. Öneriniz beğenildi ve haberi yapmanız gerekli. Haber Toplama ve Yazma, Yerel Gazetecilik vs. derslerini unutun. Medya kuruluşlarının zaten bir iletişim havuzu oluyor. Kendilerini riske atmak istemiyorlar. Haberin ham halini hazırladıktan sonra kişiler ya da kuruluşlarla görüşüp şekillendiriyorsunuz. Spot yazamadım diye kaldığım dersleri düşünürsek şuana dek yayınlanmış haberlerimin spotlarını sınav kağıdına yazsam kocaman bir 0 alırdım.
Akademik bilginin önemi tartışılmaz ama deneyimlerle harmanlamadıktan sonra ve eski düzenle hala ittirmenin anlamı yok. Hala şaşkınım doğrusu,"haberin kaç bin vuruşluk oldu?" , "reklamları ve fotoğrafı hesaba kattın mı?"," reklamla haber arasındaki ölçüleri unutma!", "e-posta ile söyleşiye ikna et", "haber niteliği bu değil!", "benimle TRT spikeri gibi konuşma lütfen" gibi bir çok öneri ve kuralları sarsılarak öğreniyorsunuz. Medya eleştirilerini burada çöpe atıyorsunuz ve 1950 den kalma gazetecilik hakkında öğrendiğiniz 4 yılı da öyle.
Medya içerisinde gazetecilik mezunu kişileri seçmemesinin nedeni daha doğrusu suçlusu iletişim fakülteleridir.
10 Mayıs 2013 Cuma
Basın Fotoğrafçılarından 1 (1908 - 2013)" ve "Biz Foto Muhabirleri Çok Üşürdük" : Toplumsal İzler
Kadırga’da İstanbul
Fotoğraf Müzesi ’nde 3 Mayıs tarihinde kapılarını açan iki sergi,
fotoğrafçıların arşivlerindeki fotoğrafları tekrar gün ışığına çıkardı. Bazen
çok tanıdık bazen de hiç görmemiş olduğunuza şaşıp kaldığınız fotoğraflarla
kronik ve oda oda hazırlanmış sergi, basın fotoğrafçılığı dalında olsa da
teknoloji, toplumsal tutum, gelişmişlik ve fotoğrafın anlatım gücü hakkında
birçok şey anlatıyor. 61 fotoğrafçının eserlerini insanlarla buluşturan
serginin ne kadar süre ile açık kalacağını hiç bir yerde bulamadım doğrusu...
Dünyada ilk foto ve
savaş foto muhabiri kabul edilen kişi Roger Fenton’dur (1819 - 1869). Kırım
Savaşı’nda oldukça zor koşullarda 360 kare çekmiştir. O dönemin teknolojisine
göre son derece fazla ve iyi bir sayı. Yalnızca bir kare çekmek için o aletleri
birkaç gün önce kurarak gece gündüz başında bekleyen foto muhabirlerden
biridir. Ayrıca ondan sonraki foto muhabirler, ölümle burun buruna gelmiş ve
hatta bir kısmı da mesleklerini yapabilmek için kendilerini savaş meydanlarına
atarak hayatlarını kaybetmiştir. Bu gibi
oldukça ilginç bilgiler sergide bolca yer almaktadır.
Fakat benim
özellikle dikkatimi çeken, 61 foto muhabir içerisinde yalnızca 4 kadın foto
muhabir bulunmasıydı. Elbette bunun sergiyi hazırlayanlarla alakası yok, yanlış
anlamaya müsait yapısı olanlar dizginlensin. Bu fotoğraflar 1908 ile 2013
yılları arasındaki basın fotoğraflarını kapsıyor. İlk dönemlerde erkeklerin
mesleki hegemonyasını yadsıyamayız. Foto muhabirlikte de durum aynıydı. Kadın
foto muhabirler magazinsel medyanın varoluşuyla kendini göstermeye başladı.
Hayat Dergisi bunun öncüsü sayılabilir. Renkli basın, kadının
metalaştırılmasının yanı sıra bir işe yaradı, denilebilir.
Günümüzde foto
muhabir sayısı eşitleniyor denebilir ama başarıları ve mevkileri açısından
adaletsizlik, şüphesiz yine selam ediyor. Söz ettiğim foto muhabirler röportaj
ile söyleşi arasındaki farklı algılayamayan gazetelere fotoğraf çekenler değil.
Okura gerçeği gösteren ve bir fikir veren olay fotoğrafları çekenlerden söz
ediyorum. Ve bilinir ki bir ülkenin gelişmişliğini gösteren kriterlerden biri
de kadın ve erkek eşitliği, toplumda ve hukuken var oluşudur. 61’de 4 bize bu
konuda bir ipucu veriyor.
Serginin bir diğer
ve de en güzel yanı da zamanında kişisel çatışmalardan ötürü sansürlenmiş, bazı
kişilerin çıkartılarak basına verilmiş olan fotoğrafların el değmemiş hallerini
ve de hiç görmediğiniz fotoğrafları da içermesi. Kırpılmış ya da sansürlenmiş
fotoğraflar anlam çarpıtmasına sebep olur ve bunun doğrultusunda okur da
gerçekten uzaklaşmış olur. Bu iş, merak gidermek için ya da başkalarının maşası
olmak için kullanılmaması gerekenlerdendir; bu da bilindik bir ek bilgi olsun
hepimize.
Koridorları kronik
bir sıralama ile hazırlanan sergide teknik anlamda hatalar var. Alt bilgiler ve
fotoğraf sıralaması karıştırılmış ve ziyaretçilerin kafasını karıştırıyor.
Bunun dışında rahatsız edici bir durum olmadığı gibi oldukça güzel ve verimli bir
sergi hazırlanmış. İstanbul Fotoğraf Müzesi ’nin hemen her sergisi takip
edilmeli. İnternette bulamayacağınız fotoğrafların varlığı sizi şaşırtacaktır
Gerekli bilgiler için:
http://www.istanbulfotografmuzesi.com
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)